SAİT FAİK ABASIYANIK (1906-1959)

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

sabii

Şiir, hikaye, roman ve röportaj türlerinde eserler vermiştir. O, modern hikayeciliğimizin öncüsüdür. insana doğaya her şeye sevgi ile bakar. Konuya, olaya fazla önem vermez. Hikayelerinde genellikle yakından tanıdığı insanlar yer alır. Onların yaşamlarına dikkat çeker. Açgözlü vurgunculardan ikiyüzlü çıkarcılardan nefret eder. Ezilenlerin yanında yer alır. Onların yaşamlarını etkili bir anlatımla verir. Kendine özgü bir anlatımı vardır. Dili açık ve durudur. İnsanı büyüleyen süssüz, yer yer argolu cümleler kullanır. Yazmadaki amacının daha iyi bir dünya hazırlamak olduğunu söyler. Şiir yazmaya İstanbul Sultanisi ‘ndeki öğrencilik günlerinde başlamış, öyküye ise Bursa’daki öğrencilik zamanında geçmiştir.

Başlangıçta öyküleriyle gözlemci bir yazar olarak belirse de kısa sürede öyküyü olaydan sıyırmayı başarmıştır. Bunda o-nun gerçeği ya da durumu bir anlatıcıdan, kendi “ben” inden Geçirme eğiliminin büyük payı vardır. “Ben” evrensel bir insanlık anlayışıyla, insanlığın tüm çelişkilerini, bunalımlarını öyküsünün temeline yerleştirmiştir. Ona göre her şey insanı sevmekle başlar. İlk dönem öykülerinde Adapazarı ile İstanbul’daki çocukluk ve ilk gençlik yıllarını anlatır. Sonraki yapıtları giderek şiirselleşir. “Lüzumsuz adam”, “Mahalle kahvesi” gibi eserlerinde esnaf, işsizler gibi dertli insanlara, toplumun acı çeken kesimlerine yönelir. “Son Kuşlar” da bir tr düş kırıklığı hissedilir. Sait Faik, toplumsal düzenin çirkinlikleri, sahtelikler, adaletsizlikler karşısında direnen insanın yalnızlığını keşfeder.

Sonraki kitaplarında bu karamsarlık artar.”Alemdağda Var Bir Yılan” gerçeküstücülüğüne yönelir. Hikayedeki konu ve olay akışını iyice ortadan kaldırmış, öykülemeyi ruhsal değişiklikler yoluyla yapmıştır. Gerçeküstücü öğelerle kişinin yalnızlığı ve bunun yarattığı acıları irdeler.

Sürekli kullandığı ana tema, yaşama sevicidir. Sıradan insanlar, işsizler, hamallar, balıkçılar, sokak kadınları, kimsesiz çocuklar onun insanlarıdır. O bu insanlarla evrensel insanı yakalamıştır. Aynı zamanda bir İstanbul öykücüsüdür. İstanbul’un güzellikleri karşısında başı döner.

Toplumsal sorunlar onu bireysel planda bir hayıflanmaya sürükler. Böyle anlara karamsar bir tablo çizer. Toplumsal çelişkiler karşısındaki tavrı öfke yenilgi ve kaçış olur.

Eserleri:

Öykü:

Semaver, Sarnıç, Şahmerdan, Lüzumsuz Adam, Mahalle Kahvesi, Havada Bulut, Kumpanya, Havuz Başı, Son Kuşlar, Alemdağda Bir Yılan Var, Az Şekerli, Tüneldeki Çocuk, Mahkeme Kapısı, Balıkçının Ölümü, Yaşasın Edebiyat, Açık Hava Oteli, Müthiş Bir Tren

Şiir:

Şimdi Sevişme Vakti

Roman:

Medar-ı Maişet Motoru, Kayıp Aranıyor, Yaşamak Hırsı

SAİT FAİK ABASIYANIK (1906-1959) YAPILAN YORUMLAR